Kimete Krasniqi : Buqetë poetike

Kimete KRASNIQI

 

FLUTURO  DALLËNDYSHE

 

Fluturo dallëndyshe, 

Kalo mbi atë qiell,

Rrezo sikur hënë,

E ndriço si diell.

 

Fluturo mbi male,

Mbi lisa të lartë,

Bëje strofullin tënd,

Në atë vend të artë.

 

Fluturo mbi   fusha,

Me lule e gjelbërim,

Të fala me shëndet,

Mi bën vendit tim. 

 

Shko rreth shtëpisë time,

Ndalu mbi  çati,

Këndo këngë të bukura,

Më t’bukurat që i di ti.

 

Kur  t ‘ndjehesh e lodhur,

Zbrit në atë oborr,

Në kopshtin bukur,

Si nuse me kurorë.

 

Ndalo te burimi,

Ndër hije në mal,

Fresko krahët tu,

Me ujë qelibar.

 

M’i fal edhe mua, 

Ata krahë një ditë,

T‘ngrihem mbi atë vend,

T’i jap rreze e dritë.

TI MOJ ERË

Ti moj erë që fryen nga mali,

E me vete sjell freskinë,

Ma gëzo sot zemrën time,

Më dhuro gjithë dashurinë.

Mos e merr me vete borën,

Të më ngrini me acar,

Fryj nga jugu e më sjell verën,

Veq ngrohtësi dua të marr.

Mos e sjell shiun e vjeshtës,

N’pika loti të më ngjajnë,

Valëzo leht si valët e detit,

Ma qetëso shpirtin e bardh.

Mos i sjell ato re t’zeza,

Dritën e diellit të ma ndalin,

Më dhuro lule të bukura,

Veq aromën të ma falin.

Merr me vete rrezën e hënes,

Netët e errëta t’mi ndriqoj,

Atje lart më  sjell dhe mua,

T’bëhem  yll e t’a shoqëroj.

Nga atje kemi ardh…..

 

Shiko bija ime,

Nga atje ku dielli lind,

Si një zog shtegtar,

Kam ardhur një ditë.

 

Atje bija ime,

Hëna ku bën dritë,

Në atë vend të bukur,

S‘pari hapa sytë.

 

Si ti që je sot,

Atje e vogël isha,

Atje larg shumë larg,

Shtatin tim e rrita.

 

Atje kam pirë ujin,

Që rrjedh në shpatije,

I pastër si loti,

I ftohur ndër hije.

 

Atje ndër atë qiell,

Me yje plot,

Atje shumë kam qeshur,

Shumë kam derdhur lot.

 

Atje bija ime,

Ku prindërit i kam,

Me shumë dashuri,

Emrin ma kanë dhënë.

 

Atje n’ato fusha,

Në ato rrugë malore,

Atje i kam kujtimet,

Më t’bukura rinore.

 

Pranë atyre maleve,

Gjendet një shtëpi,

Atje shumë kam lozur,

Kur kam qenë fëmijë.

 

Në atë vend të bukur,

Kalova rininë,

Atje për herë t’parë,

Ndjeva dashurinë.

 

Dëgjo bija ime,

Unë po  të jap fjalë,

Një ditë do të kthehemi,

Andej nga kem ardhë.

 

Atje do të kthehem,

Në atë vend të bardhë,

Se në tokën time,

Dua t’kem një varr.

NUK U DORËZOVA  NË JETË

Nuk u dorëzova as kur arsye pata,

Acarin shkriva nganjëherë me lot,

Edhe kur diell nuk kishte për mua,

Kurrë nuk u bëra  se kisha të ftohët.

Zhgënjimet i gëlltita nganjherë të tëra,

Vazhdova rrugën e kurr nuk u ndala,

As shiun me shtërngatë nuk e përfilla,

As orteket  e borës që kisha përpara.

Nuk e di forcën shpesh ku e gjeja,

Që shpirtin e lënduar të mbushi fuqi,

E çmendur isha nga ato që dëgjoja,

E gjërat e liga nuk kishin kufi.

Por si me magji edhe kohën e ndërroja

Dallgët e zeza i shpërndaja lehtë,

E diellin  afrova mbi supet e mia,

E kurrë  s’u  dorëzova  moj e bukura jetë.

AH JETË

Ah jetë o jetë….

Herë më vjen rëndë,

E herë më vjen e lehtë,

Herë më vjenë si puhizë,

Që më sjell freski,

Herë më vjen si mjegullë,

Mi vërbon këta sy,

E kur  me re të zeza, 

E mbulon atë qiell,

Më sjellë shumë të ftohët,

Kur më ndalë atë diell,

Ah jetë o jetë….

Përse je kaq e vështirë,

Askush në këtë botë,

Nuk don të t’sheh mirë,

E dallgët e tua,

Shpesh m’bëjn të mërzitem,

Gurët që mi hedhin,

Nuk më lënë të ngritem,

Kur ndjehem e lodhur,

E shoh sa kam gabuar,

Shumë njerëzve n‘këtë botë,

Me shpirt u kam besuar,

E mbes në dilemë,

Si duhët të veproj,

Mos t’i zgjas kujt dorën?

Apo prap të ndihmoj?

Kësaj formule të vështirë,

Nuk mund t’i gjej zgjidhje,

Mendimeve të trubullta,

Fundi nuk u vije.

Ah jetë o jetë….

Saherë më ngushton,

Kur me njerëz të ligë,

Rrugët mi ngatërron,

Eci si e humbur,

Me kokën rënduar,

E  gabimet  e mia,

Më bëjn për t’mësuar,

Se ata që i ke dashur,

Atyre që u ke besuar,

Në kohët më të vështira,

Gjithë t’ligë janë treguar,

DATË E SHKRUAR NË HISTORI

Atë ditë n’këmbë u ngrit Ismaili,

Burri i urtë  me mjekërr t’bardhë,

Se kjo tokë zot i ka shqipet,

Me i tregu gjithë botës mbarë.

U nisë plaku për në Vlorë,

Bashk me burrat e Shqipërisë,

Mbi këto toka përgjithmonë,

Me i mbjellë rrënjet e lirisë,

Ushtoi kënga e ra kushtrimi,

N’këmbë u ngrit gjithë Shqiptaria,

Shkupi Struga e Ulqini,

Gjithë Kosova e Çamëria.

T’gjithë të bashkuar kokë më kokë,

N’dorë flamurin kuq e zi,

Pavarësinë në Vlorë e shpallën,

Rrnofsh sa malet o Shqipëri!

Xheva SALIHAJ: DHEMBSHURIA (Analiza e poezisë)

Xheva SALIHAJ

 

DHEMBSHURIA

Botë e egër pa dashuri

I preka me duar, i pashë me sy,

Më shikuan si një i huaj

Më thanë: Kush je...?

Nga vjen ti...?

Botë e boshatisur e njerëz plot...

Të vetmuar prej zemrave të ngrysur

Lule pa erë, njerëz pa vlerë ..

Ujë e bukë pa shije

Dritë e diell, sa të ftohtë

Dashuri që mungon, sa dhembshuri n'këtë botë!

Vjenë 2 Tetor 2021

ANALIZA E POEZISË

Poezia “Dhembshuria” e poetes Xheva Salihaj  është një reflektim i thellë dhe prekës mbi gjendjen shpirtërore të njeriut në një botë të huajësuar e të ftohtë. Me pak vargje, poetja arrin të krijojë një tablo të qartë të një shoqërie moderne ku njeriu ndien mungesën e dashurisë, ngrohtësisë dhe vlerës njerëzore.

   Vargjet “Botë e boshatisur e njerëz plot… / Të vetmuar prej zemrave të ngrysur” përmbledhin në mënyrë të fuqishme kontrastin midis shumësisë fizike dhe zbrazëtisë shpirtërore. Ky paradoks është thelbi i mesazhit të poezisë – se prania trupore nuk është asgjë pa lidhje emocionale e shpirtërore.

   Poetja përdor një gjuhë të thjeshtë, por me ngarkesë të thellë emocionale. Figura si “lule pa erë, njerëz pa vlerë” dhe “ujë e bukë pa shije” janë metafora të forta që e shndërrojnë realitetin e përditshëm në simbol të ftohtësisë njerëzore.

   Në fund, vargu “Dashuri që mungon, sa dhembshuri n’këtë botë!” mbyll me një thirrje njerëzore – një lloj psherëtimë poetike që na kujton se mungesa e dashurisë është humbja më e madhe e njerëzimit.

   Në tërësi, kjo poezi është një meditim mbi shpirtin e kohës sonë dhe një apel i heshtur për kthim te ndjenjat e vërteta.

Analizën e bëri : Agim GASHI

Agim GASHI - PARAGJYKIMET TE SHQIPTARET

Agim GASHI

PARAGJYKIMET TE SHQIPTARET

Nga Agim GASHI

Paragjykimi është si mjegulla që mbulon malin: nuk ia zvogëlon lartësinë, por ia fsheh bukurinë. Ashtu kanë ndodhur shpesh edhe me shqiptarët – një popull që ka mbijetuar furtunat e historisë, por që herë pas here është parë nga të tjerët përmes syzeve të turbullta të paragjykimeve.

Nëpër Evropë, për shekuj me radhë, shqiptarët janë përshkruar si të ashpër, të egër, madje edhe si “të pabindur ndaj qytetërimit”. Këto ishin etiketa të hedhura nga ata që nuk e njihnin shpirtin shqiptar, që nuk kishin shijuar kurrë bukën e kripur me duart e një bujari të maleve, as vallet e gëzueshme që shkrijnë muret mes njerëzve. Më vonë, me valët e emigracionit, mbi shqiptarët u hodh edhe hija e dyshimit: “kriminelë”, “të paarsimuar”, “popull problematik”. Një pjesë e vogël që devijoi rrugën u bë pretekst për njollosjen e një kombi të tërë.

Por paragjykimet nuk vijnë vetëm nga jashtë. Brenda vetes, shqiptarët shpesh i kanë ngulur shigjetat tek njëri-tjetri. Krahinat janë bërë si kështjella të vogla krenarie, ku një kosovar mund të thotë për një jugor: “ata janë të butë e të hollë si zogu”, ndërsa një jugor mund të përqeshë kosovarin si “i ashpër e i ngathët”. Fshati dhe qyteti, lindja dhe perëndimi, veriu dhe jugu – të gjitha kanë krijuar hije dyshimi e mosbesimi, sikur gjaku i njëjtë që rreh në damarë të mos mjaftonte për t’i bashkuar.

Edhe feja, megjithëse shqiptarët njihen si shembull i tolerancës, ka lënë gjurmët e veta të fshehta. Një mysliman, një ortodoks, një katolik – shpesh shikohen jo si shqiptarë të një trungu, por si degë që rrezikojnë të thyhen nën erën e dyshimit. E megjithatë, në ditë gëzimi apo fatkeqësie, ata sërish shkojnë te njëri-tjetri, dëshmi se paragjykimet nuk e mposhtin dot thelbin e unitetit.

Paragjykimet janë trashëgimi e historisë së rëndë, e pushtimeve të gjata, e varfërisë dhe izolimit. Janë si plagë që herë pas here rihapen. Por si çdo plagë, edhe ato shërohen, kur ka vullnet për t’i parë gjërat me sy të kthjellët.

Shqiptarët, në thelb, janë njerëz të mikpritjes, të gjuhës së ëmbël dhe të zemrës që digjet shpejt si zjarri. Nëse ndonjëherë paragjykimet i kanë ulur kokën, ata e kanë ngritur sërish përmes artit, këngës, trimërisë dhe punës së ndershme në çdo vend ku kanë shkelur.

Paragjykimi është një perde. Dhe shqiptari duhet të mësojë ta heqë atë perde – nga sytë e të huajve, por sidomos nga sytë e vetë shqiptarëve. Sepse, kur shikon vëllanë tënd me sy të kthjellët, nuk sheh më “kosovar” apo “toskë”, “mysliman” apo “katolik”, por sheh vetëm njeriun që flet gjuhën tënde, që ndan të njëjtën histori, të njëjtën ëndërr për liri dhe dritë.

Manushaqe ISMAILAJ - ZËRI QË MBJELL DRITË...

 

Manushaqe ISMAILAJ

ZËRI QË MBJELL DRITË...

(Poezi për kryeredaktorin e Radio Vlera - Agim Gashi)

Në valët e radios s’tingëllon veç një zë,

po rreh një zemër që flet shqip, që frymëzon.

Çdo fjalë e tij është urë përmes kohësh,

ku kënga, poezia dhe kombi bashkëbisedojnë.

Ai s’është thjesht zë që lexon njoftime,

është frymë që mbart historinë në kraharor.

Në studion e vogël, ku zëri bëhet dritë,

ai ndiz gurët e shpirtit me një fjalë që s’vdes kurrë.

Flet për vendin si për një nënë të heshtur,

shpalos poezi me zë që ledhaton kohën.

Dhe muzika që zgjedh s’është rastësi:

është rrënjë, është flamur, 

është fllad që fryn në shpirtin tonë.

Në çdo emision ka pak mall e pak shpresë,

pak verë e pak bukë për sofrën shqiptare.

Në mikrofon s’ka thjesht teknikë,

ka dashuri, përkushtim dhe ndjenjë të rrallë.

Ai është zëri që nuk të lodh,

që të ngre kur nata zbret e trishtuar.

Një kryeredaktor? Më shumë se kaq –

një rrëfimtar i dritës shqiptare,

një njeri që përmes radios

mbjell ditë më të bardha në shpirtin e dëgjuesve.

Manushaqe Ismailaj, Islandë

Lebibe ZOGIANI : Buqet poetike

Lebibe ZOGIANI

 DUA TË JEM VETËM ME TY SONTE 

Me ty që je sa gjithë bota 

E dërguar nga vet Zoti 

Ta shpëtosh nga errësira njerëzimin 

Nga djallëzitë

Dua të shkruaj vetëm për Ty sonte 

Ty që si askush tjetër 

Më bën të ndihem krenare 

Me kombin

Gjuhën 

Dhe gjakun tim 

Sa herë më pyesin

Kush jam 

Prej cilit vend vij 

Ju përgjigjem  

Me krenarinë më të madhe 

Me emrin tënd 

Nënë Terezë 

Gonxhe e shpirtit tim 

Emër që më bën të jetoj 

Dhe të vdes pa frikë 

EC...

I thashë

Me guximin

për atje ku je nisur 

Ec pa e kthyer kokën 

anash as pas 

Por drejt

dhe me dashurinë 

për atë që bën  

dhe di më së miri 

Me atë që ia ke borxh vetes 

familjes

 Atdheut 

Të mirës njerëzore 

patjetër 

Edhe vetë Zoti 

do të ketë dëshirë 

të ecë me ty 

I do të guximshmit Zoti 

Shembull më të mirin 

kemi Gjergj Kastriotin 

Gonxhe Bojaxhiun-Nënën Terezë 

Dhe gjithë ata që ecën

pas tyre 

Kurrë nuk u kthyen pa fitore 

Mbetën të përjetshëm 

mes nesh 

Bekuar nga vetë dorë e Zotit 

Janë udha më e sigurt 

e dritës 

Nuk ka tjetër 

Më e ndritura për ne 

dhe gjithë njerëzimin  

TË DUASH 

Do të thot të fillosh 

nga vetja

“Shko në shtepinë tënde

dhe duaje familjen tënde” 

thot Nëna Terezë 

Të duash 

Do të thot 

të jepësh më të mirën nga vetja 

pa asnjë kusht, interes 

Shkurt e shqip

të dhurojmë dashuri 

pa pritur të na kthehet 

Se dhurata më e bukura e jetës 

dhe çmimi më i lartë 

Je ti 

Për atë që bëre

Për atë që dhurove 

Jo për atë që prite 

të bëjnë për ty 

SA MË LARG MIQËVE TË GABUAR 

I thash një vajze sot 

Nuk e njihja gjatë 

por e pash 

si shoqet e merrnin nëpër këmbë 

pas tyre ecte si robot 

Ishte vajzë e re dhe e zgjuar 

Nuk ishte hera e parë që e kisha takuar 

Të ecësh me dike 

vetëm sa për të mos qenë vetëm 

i thash 

është vetëm humbje kohe 

Heret a vonë 

do ta humbësh veten

pak nga pak 

Sa me larg atyre që të duan

të jesh kopje e tyre 

Mashtrohesh keq 

nëse beson se të qëndrojnë pranë

nga dashuria për ty

Është vetëm frika e tyre 

dhe duan

ta kenë dike si numër

në  jetën e tyre

të paemër

Mirushe H.MUSA : VAJZA ME PSHTJELLAK

Mirushe H. MUSA

 

VAJZA  ME PSHTJELLAK

Dola brigjeve të shetisja,

Buzë liqenit më shkuan sytë,

Më sillte aromën një zambak,

Vajza e bukur me pshtjellak.

Me hijeshi ecte prej shtegut,

Bukur i rrinte pala e jelekut,

E fustani i kuq prej mendafshi,

Si shtojzovalle i rrinte shtatit.

Rruga plot këneta e moçale,

Bëja plan si të dilja në male ,

Të këpus një ylber nga qielli,

E ta shtroja urë gjer tek liqeni.

Reve u mora një laps të artë,

Si gjarpëronin brigjet i vizatova,

Si t’i kaloja gjithë këto pengesa,

Për tek vajza bëra një hartë.

Doja të prekja hirësinë e saj,

Gërshet flokësh me dorë t’i preku,

Me buzëqeshjen e saj sharmante,

I ngatërronte retë në mes veti.

Mblodha zogjtë e dallëndyshet,

Në prehërin e maleve,një kuvend,

U bëra lutje bilbilave në bjeshkë.

Te e bukura të shkonin në shkes.