Xheva SALIHAJ: DHEMBSHURIA (Analiza e poezisë)

Xheva SALIHAJ

 

DHEMBSHURIA

Botë e egër pa dashuri

I preka me duar, i pashë me sy,

Më shikuan si një i huaj

Më thanë: Kush je...?

Nga vjen ti...?

Botë e boshatisur e njerëz plot...

Të vetmuar prej zemrave të ngrysur

Lule pa erë, njerëz pa vlerë ..

Ujë e bukë pa shije

Dritë e diell, sa të ftohtë

Dashuri që mungon, sa dhembshuri n'këtë botë!

Vjenë 2 Tetor 2021

ANALIZA E POEZISË

Poezia “Dhembshuria” e poetes Xheva Salihaj  është një reflektim i thellë dhe prekës mbi gjendjen shpirtërore të njeriut në një botë të huajësuar e të ftohtë. Me pak vargje, poetja arrin të krijojë një tablo të qartë të një shoqërie moderne ku njeriu ndien mungesën e dashurisë, ngrohtësisë dhe vlerës njerëzore.

   Vargjet “Botë e boshatisur e njerëz plot… / Të vetmuar prej zemrave të ngrysur” përmbledhin në mënyrë të fuqishme kontrastin midis shumësisë fizike dhe zbrazëtisë shpirtërore. Ky paradoks është thelbi i mesazhit të poezisë – se prania trupore nuk është asgjë pa lidhje emocionale e shpirtërore.

   Poetja përdor një gjuhë të thjeshtë, por me ngarkesë të thellë emocionale. Figura si “lule pa erë, njerëz pa vlerë” dhe “ujë e bukë pa shije” janë metafora të forta që e shndërrojnë realitetin e përditshëm në simbol të ftohtësisë njerëzore.

   Në fund, vargu “Dashuri që mungon, sa dhembshuri n’këtë botë!” mbyll me një thirrje njerëzore – një lloj psherëtimë poetike që na kujton se mungesa e dashurisë është humbja më e madhe e njerëzimit.

   Në tërësi, kjo poezi është një meditim mbi shpirtin e kohës sonë dhe një apel i heshtur për kthim te ndjenjat e vërteta.

Analizën e bëri : Agim GASHI